اگر قرار بر ادای دین و معرفی آثاریست که تاثیر زیادی بر انسان میزارند من هم احساس میکنم که باید این آهنگ رو اینجا قرار بدم...

امیدوارم شخص نزدیکی رو از دست نداده باشید...اما اگه تقدیرتون اینطور بوده من و خیلی‌های دیگه(که این آهنگ رو گوش کردن) رو تو احساستون شریک خواهید دونست،،،

Anathema گروهی نیست که قرار باشه معرفی بشه(اصلاً‌نیازی نیست)انتخاب امروزم زحمت همه‌ی حرف‌های معمول معرفی رو میکشه

One last goodbye

پاییز 1998 10 سال پیش بود که هلن کاوانا فرزندانش رو ترک کرد...مثل خیلی از پدر و مادرهایی که میمیرن،اما گاهی اوقات هم پیش میاد که پسری مرگ مادرش رو درک نمیکنه،نمیفهمه،و باهاش کنار نمیاد...مثل وینسنت کاوانا...اونهم مثل خیلی های دیگه و حتی مثل خیلی از ماها با این موضوع کنار نمیاد(وقتی 25 سال داشت)...میدونم و خواهدی دونست...وینسنت 3 ماه خودشون حبس کرد گفته بود تا مادرش صبح صداش نکنه و از خواب بیدار نشه از در اتاق بیرون نمیاد...3 ماه گذشت...دانیل از وینسنت میخواد که نه برای اناتما...بلکه برای مادر بخونه...هرچی که به زبونش میاد،هرچی که دوست داره یا دوست داشت به مادرش بگه...هرچی که دلش خواست....و وینسنت هم همه‌ی چیز‌هایی که میخواست رو گفت...
One last goodbye حاصل اینکار شاید بهترین عاشقانه‌ی تاریخ موسیقی باشه...میشد این آهنگ رو خیلی زودتر بزارم اما...10مین سال مرگ هلن کاوانا باعث شد ...
[فقط کاربران ثبت نام شده می توانند لینک ها را مشاهده کنند . برای ثبت نام کلیک کنید...]

این آهنگ رو نه به خاطر هر دلیلی...به خاطر وینسنت،به خاطر اشکی که موقع اجراش میریزه،به خاطر همه‌ی مادر‌ها بگیرید

__________________